Zaznacz stronę

To miejsce, w którym znajdziesz odpowiedzi na podstawowe pytania związane ogólnie z Mindfulness.

Pamiętajcie! Trudno być uważnym cały czas. Przygotujcie sobie odpowiednio duży margines na cierpliwość i nie poddawajcie się. 

Czym jest Mindfulness? 

 

Uważność jest podstawową ludzką umiejętnością bycia w pełni obecnym, świadomym tego, gdzie jesteśmy i co robimy. Jest tym, co wszyscy naturalnie posiadamy.

Powtarzając za Jon’em Kabatem-Zinnem, powszechnie uznanym za ojca praktyki Mindfulness, definicja uważności to „zwracanie uwagi w szczególny sposób: celowo, w chwili obecnej i bez oceny” (“paying attention in a particular way: on purpose, in the present moment and non-judgmentally”).

Oczywiście jest to krótsza definicja.  Poszerzając ją nieco- uważność jest praktyką medytacyjną, która zaczyna się od zwracania uwagi na oddychanie, aby skupić się na „tu i teraz” – nie to, co mogło być, ani czym się martwisz. Celem jest zapewnienie sobie wystarczającej odległości od niepokojących myśli i emocji, aby móc je obserwować bez natychmiastowego reagowania na nie.

Dla kogo jest Mindfulness?

 

Mindfulness jest dla każdego. Bez względu na wiek, płeć, pochodzenie. Wszyscy mamy zdolność  do bycia uważnym i możemy pielęgnować te wrodzone cechy za pomocą prostych ćwiczeń, których skuteczność jest naukowo udowodniona.

 

Jak rozpocząć praktykę uważności?

 

Świadomość jest dostępna dla nas w każdej chwili, czy to poprzez medytacje i skanowanie ciała, czy na przykład przez zwyczajne  zatrzymanie się i oddychanie.
Uważność pomaga nam znależć nieco przestrzeni między nami a naszymi reakcjami. Nie potrzebujesz poduszki do medytacji ani ławki, ani żadnego specjalnego sprzętu, aby móc rozpocząć swoją przygodę z Mindfulness, ale musisz poświęcić na to trochę czasu i przestrzeni. Aby uważność odniosła zamierzony skutek, musisz się w pełni zaangażować. To coś więcej niż sprytna technika, czy chwilowa moda. To praktyka, sposób bycia.
Staraj się obserwować obecną chwilę taką, jaka jest. Skupiaj się na swoim oddechu. Celem uważności nie jest uspokojenie umysłu ani próba osiągnięcia stanu wiecznego spokoju. Cel jest prosty: staramy się zwracać uwagę na chwilę obecną, bez osądzania.
Nasze umysły często są przenoszone w myślach. Dlatego uważność jest praktyką powracania, raz za razem, do chwili obecnej.
Bądź miły dla siebie. Nie osądzaj siebie za jakiekolwiek myśli, ale regularnie ćwicz rozpoznawanie, kiedy twój umysł ucieka i staraj się wracać z powrotem do „tu i teraz”.

 

Jak wprowadzić dziecko w świat Mindfulness?

 

Istnieje wiele różnych sposobów na zapoznanie dziecka z praktyką uważności, a technika może być indywidulanie dobrana w zależności od etapu życia, w którym się znajduje. Na przykład małe dziecko może potrzebować okresów ciszy i odpoczynku siedząc na kolanach rodzica, podczas gdy starsze dziecko może skorzystać na przykład z „uspokajającego słoika” (Mind jar), o którym jeszcze będę wspominać. Jedno dziecko może łatwo uspokoić swój umysł, po prostu siedząc w cichym pokoju i myśląc o przyjemnych rzeczach, podczas gdy inne może potrzebować jakiejś zewnętrznej pomocy, aby się uspokoić.

Znasz swoje dziecko najlepiej i będziesz w stanie zauważyć, które techniki są pomocne, a które zwyczajnie nie działają. Eksperymentuj w razie potrzeby, ale pamiętaj również, że przyzwyczajnie umysłu dziecka do uważności wymaga czasu i powtórzeń. Nie zamieniaj technik bez upewnienia się, że dałeś im wystarczająco dużo czasu. I, co najważniejsze, nie poddawaj się. Ćwiczona uważność jest jedną z najważniejszych umiejętności, które możesz podarować swojemu dziecku.

 

Pierwsze kroki i techniki

 

Ćwicz samemu. Jest to prawdopodobnie najważniejsza rzecz. Dzieci są naturalnymi obserwatorami i kiedy praktykujesz uważność, uczenie ich będzie wyglądało, z perspektywy dziecka, jak wprowadzenie ich w coś wyjątkowego i dorosłego.

Wykorzystaj momenty ciszy. Uważność nie powinna być przekształcana w wielką sprawę, szczególnie na początku, kiedy pojęcia są nowe. Najlepszym sposobem na wprowadzenie uważności jest praktykowanie jej w chwilach, kiedy dziecko jest spokojne i niezestresowane.

Rozmawiaj z dzieckiem. Zapytaj, jak się czuje, jeśli coś je ostatnio zdenerwowało i okazuj współczucie, bez względu na odpowiedzi.

Odłóż telefon i spędź czas z dzieckiem. Idźcie na spacer i obserwujcie. Może nigdy nie zauważyłeś pęknięcia na chodniku, na które patrzy twoje dziecko za każdym razem, gdy je przekraczacie. Prawdopodobnie Twoje dziecko widzi kamyki i przypadkowe źdźbła trawy, które z niego wyrastają. Prawdopodobnie wie też, że jest to ulubione miejsce mrówek. Twoje dziecko zauważa niesamowitą ilość szczegółów każdego dnia. Zatrzymaj się, aby doświadczyć tego z nim.

Opowiedz historię. Wykorzystaj czas wyciszenia, aby Twoje dziecko usiadło i zamknęło oczy, gdy opowiadasz mu historię lub prowadzoną medytację.

Pomóż dziecku rozpoznawać emocje. Oczywiście Twoje dziecko rozpoznaje swoje emocje, gdy są w skrajności. Ale jak rozpoznać uczucia, które prowadzą do skrajności? Możesz uświadomić subtelne zmiany nastroju i emocji. Dobry moment to ten, gdy Twoje dziecko jest szczęśliwe lub zadowolone. Zapytaj, jak się czuje. Porozmawiaj o tym, jak czuje się jego ciało. Czy czuje motyle w żołądku, czy też czuje twarz, gdy nie może już powstrzymać uśmiechu. Później używaj tej samej techniki, gdy dziecko jest zmartwione. Zapytaj, jak czuje się jego żołądek, jak czują się mięśnie jego ciała. Pomóż odkryć, gdzie w ciele fizycznie odczuwa emocje. Gdy Twoje dziecko dostroi się do tych subtelnych zmian ciała, będzie w stanie je rozpoznać, zanim osiągną nieprzyjemną skrajność.

Naucz dziecko oddychać. Wszyscy oddychamy, jest to niezbędne do życia, ale jak często zatrzymujemy się i koncentrujemy na oddechu? To pojedynczy akt, który pomaga dziecku oderwać się od stresującej sytuacji, nawet na chwilę. Jest to również jedna z pierwszych technik, których powinieneś nauczać, ponieważ można to zrobić w dowolnym miejscu i czasie. Tak jak inne techniki należy zacząć, gdy dziecko jest spokojne. Pokaż mu, jak głęboko oddychać, przytrzymaj go przez chwilę, a następnie powoli puść. Zapropnuj, aby położyło dłoń na klatce piersiowej i brzuchu i poczuło, jak oddech nadchodzi i wychodzi z jego ciał.